Transhümanist kaçınılmazcılık
Transhümanist kaçınılmazcılık ya da determinizm, transhümanist bir geleceğe dair güçlü bir inanç ya da kesinlik taşımayı ifade eder.
Savunucular
Birçok transhümanist, Varoluşsal Risk gibi bazı istisnalar dışında, geleceğin büyük ölçüde transhümanist bir gelecek olacağına inanır.
Eve Herold, Beyond Human: How Cutting-Edge Science Is Extending Our Lives adlı eserinde, 'küçük-t transhümanizm' olarak adlandırılan, hareketle doğrudan ilişkilendirilmeyen transhümanist eğilimlerin aslında ana akımda yer aldığını ve bu durumun da güçlü bir kesinlikle bu argümanı desteklediğini savunur.[1]
Eleştiriler
David Wood, 'kaçınılmazcılığı' bir tür teknoutopikçilik olarak eleştirmiştir. Ona göre bu yaklaşım, politika, Biyoetik veya felsefe üzerine yapılması gereken önemli tartışmaları engeller ve olası distopik senaryoları göz ardı eder.
Bana göre en büyük sorun, bazı fütürist çevrelerde - ki benim en çok karşı çıkmaya çalıştığım şey bu - her şeyin kendiliğinden gerçekleşeceği, bizim hiçbir etkimizin olmayacağı görüşüdür. Sanki geleceğin "demir yasaları" varmış da bize düşen tek şey bunları izlemek, kenardan alkış tutmak, birbirimizi sırtımızı sıvazlamakmış gibi... Oysa birçok senaryonun, kendi haline bırakıldığında, hayal kırıklığı yaratan hatta çok kötü sonuçlara yol açma olasılığı oldukça yüksektir. Bu yüzden bu kaçınılmazcılığın ötesine geçmeli ve tüm senaryo yelpazesine bakmalıyız.
Ted Peters ise transhümanist kaçınılmazcılığı, Teknoprogressivizm eleştirisi bağlamında sorgulamıştır.[3]
"İlerleme"nin teolojik açıdan sorunu nedir? İlerlemenin bir doktrinine olan aşırı güven, özellikle ütopyacı ilerleme, gerçekçi olmaktan uzaktır. Belirsizliğin sürekliliğini görmezden gelir. Her teknolojik gelişmenin hem insanlığın yararına hem de yıkımına hizmet edebileceğini göz ardı eder. Hiçbir teknolojik ilerleme insanlık durumunu mükemmelleştiremez.
Diğer bazı yazarlar da[4] teknolojik ütopyacılık ve kaçınılmazcılığı eleştirmiştir:
1. Teknoloji için abartılı ama kanıtsız iddialar ortaya atar
2. "Luddite" terimini tarih dışı ve gelişigüzel bir aşağılama olarak kullanır
3. Gerçek kaygıları yüzeysel biçimde kabul eder ama nihayetinde reddeder
4. Direnci veya ihtiyatı gerici nostaljiyle eşdeğer tutar
5. Asimilasyon gerekliliğini keskin ve doğrudan bir şekilde sunar
6. Asimilasyonu reddedenler için kasvetli bir gelecek ilan eder
7. Geçmiş kültürel başarıları küçümseyerek göz ardı eder
8. Güncel kaygıları reddetmek için tarihsel örneklere yalnızca değinmiş gibi yapar
